Józio Kowalski
Narrator i główny bohaterTrzydziestolatek uwikłany w niedojrzałość, rozpaczliwie poszukujący autentyczności pośród narzucanych przez społeczeństwo masek.
Ferdydurke Witolda Gombrowicza z 1937 r. to awangardowa powieść demaskująca społeczne konwenanse, mechanizmy infantylizacji ('upupienie') oraz wszechobecność narzucanych przez innych ludzi ról ('gęba'), przed którymi człowiek nie ma ostatecznej ucieczki.
Trzydziestoletni początkujący literat Józio Kowalski zostaje niespodziewanie odwiedzony przez profesora Pimkę i poddany przymusowej infantylizacji — cofnięty do szóstej klasy gimnazjum. W szkole Józio obserwuje walkę o 'niewinność' między grupą ugrzecznionego Syfona (chłopięcość) a buntownikiem Miętusem (chęć uświadomienia kolegów przez wulgaryzmy), zakończoną pojedynkiem na miny i symbolicznym 'gwałtem przez uszy'. Następnie Pimko umieszcza Józia na stancji u nowoczesnych inżynierostwa Młodziaków, hołdujących kultowi wyzwolenia obyczajowego i wysportowanej 'łydki' ich córki pensjonarki Zuty. Józio demaskuje fałsz ich nowoczesności, prowokując nocną bójkę w sypialni Zuty z udziałem Pimki i narzeczonego Kopyrdy. W trzeciej części Józio ucieka z Miętusem na wieś do ziemiańskiego dworku wujostwa w Bolimowie. Tam z kolei zderza się ze skostniałą formą feudalnego państwa, gdzie Miętus próbuje 'zbratać się z parobkiem' Walkiem. Akcję kończy ogólna bijatyka ('kupa') i porwanie przez Józia kuzynki Zosi, co uświadamia mu, że człowiek uciekając przed jedną gębą, natychmiast wpada w sidła kolejnej.
Profesor Pimko cofa Józia do szkoły; walka Syfona z Miętusem na miny jako starcie narzucanych póz niewinności i buntu.
Autotematyczne rozdziały o Filidorze i Filibercie tłumaczące filozofię Formy, Gęby i Łydki.
Pobyt u nowoczesnych mieszczan; obnażenie obłudy tolerancyjnych rodziców Zuty poprzez listowną intrygę Józia.
Spotkanie z anachroniczną tradycją szlachecką wujostwa Hurleckich; parodia bratania się z ludem przez Miętusa.
Pojedynek na policzki między panem a parobkiem, ucieczka Józia i konstatacja: 'Nie ma ucieczki przed gębą, jak tylko w inną gębę'.
Znajomość motywacji, postaw i relacji kluczowych postaci jest niezbędna do argumentacji w wypracowaniu maturalnym oraz w pytaniach jawnych na maturze ustnej:
Trzydziestolatek uwikłany w niedojrzałość, rozpaczliwie poszukujący autentyczności pośród narzucanych przez społeczeństwo masek.
Uosobienie instytucjonalnego 'upupiania' — narzucania infantylizmu i posłuszeństwa za pomocą autorytetu szkolnego.
Symbol kultu młodości, biologicznej siły i emancypacji ('nowoczesna łydka'), gardząca tradycyjnymi konwenansami.
Lider szkolnych buntowników, obsesyjnie dążący do 'bratania się z parobkiem' i ucieczki w prymitywną autentyczność.
Reprezentant skostniałego ziemiaństwa, traktujący parobków jak istoty podrzędne i egzekwujący posłuszeństwo biciem.
Wykorzystaj poniższe sformułowania jako gotowe tezy lub argumenty pomocnicze w tematach z odwołaniem do lektury obowiązkowej:
„Człowiek nie jest autonomiczny — jego tożsamość jest nieustannie stwarzana przez spojrzenia i oceny innych ludzi.”
„Gombrowicz obnaża fałsz szkoły (wtłaczanie banałów o Słowackim), rodziny postępowej (obłudny liberalizm) i dworu (feudalizm).”
„Ucieczka od jednej narzuconej roli społecznej oznacza natychmiastowe uwikłanie się w kolejną formę i maskę.”
Poprawne posługiwanie się pojęciami historycznoliterackimi podnosi ocenę w kryterium kompetencji literackich CKE:
Maska społeczna i narzucona rola, którą inni ludzie przypisują jednostce; brak ucieczki przed formą.
Sztuczne infantylizowanie dorosłego człowieka, narzucanie mu bezradności i roli grzecznego dziecka.
Symbol nowoczesnej swobody obyczajowej, kultu tężyzny fizycznej i bezmyślnej biologiczności.
Zgodnie z Informatorem CKE błąd kardynalny skutkuje zerowaniem całej pracy (0 punktów za wypracowanie). Zwróć szczególną uwagę na poniższe pułapki:
Wydana w 1937 roku powieść była protestem przeciwko akademizmowi i skostnieniu literatury polskiej oraz polemiką z młodokonserwatystami i skrajną lewicą.
„Koniec i bomba, a kto czytał, ten trąba!”
Zastosowanie na maturze: Finałowa puenta Ferdydurke, drwiąca z tradycyjnych oczekiwań czytelnika wobec morału powieści.
„Jak to nie zachwyca Gałkiewicza, jeśli tysiąc razy tłumaczyłem Gałkiewiczowi, że zachwyca!”
Zastosowanie na maturze: Nauczyciel Bladaczka w szkole, zmuszający uczniów do zachwytu nad poezją Słowackiego na rozkaz.
„Człowiek jest najgłębiej uzależniony od swojego odbicia w duszy drugiego człowieka...”
Zastosowanie na maturze: Główna teza ontologiczna Gombrowicza o międzyludzkim stwarzaniu Formy.
Odpowiedzi polonistów na najważniejsze wątpliwości uczniów i maturzystów