Konrad
Protagonista, poeta-wieszczUosobienie prometeizmu i indywidualizmu romantycznego. Kocha naród bezgranicznie, lecz z powodu pychy staje na granicy potępienia.
Dziady cz. III Adama Mickiewicza to arcydramat polskiego romantyzmu z 1832 roku, ukazujący martyrologię polskiej młodzieży po powstaniu listopadowym, koncepcję mesjanizmu narodowego (Polska Chrystusem narodów) oraz tytaniczny, prometejski bunt Konrada przeciw Bogu w Wielkiej Improwizacji.
Akcja utworu rozgrywa się w wileńskim klasztorze bazylianów zamienionym na carskie więzienie. Więźniowie, w tym Gustaw przemieniający się w Konrada (symboliczny napis na ścianie celi: Gustavus obiit, natus est Conradus), wspominają brutalne represje caratu i wywózki na Sybir (opowiadania Jana Sobolewskiego). Centralnym punktem dramatu jest Wielka Improwizacja, w której Konrad, unosząc się pychą i bezgraniczną miłością do narodu, wyzywa Boga na pojedynek i niemal nazywa Go carem. Równolegle pokorny bernardyn, ksiądz Piotr, dostępując mistycznego Widzenia, poznaje przyszłość Polski: naród zmartwychwstanie dzięki tajemniczemu zbawcy o imieniu 'czterdzieści i cztery'. Dramat dopełniają sceny demaskujące postawy społeczeństwa: Salon Warszawski (podział na patriotyczną młodzież przy drzwiach i serwilistyczną arystokrację przy stoliku) oraz Bal u Senatora Nowosilcowa.
W celi klasztoru bazylianów w Wilnie więzień Gustaw dokonuje duchowej przemiany w bojownika o wolność narodu — Konrada.
Spotkanie uwięzionych filomatów. Jan Sobolewski relacjonuje wywózki młodych Polaków na Syberię (męczeństwo Janczewskiego i Wasilewskiego).
Samotny monolog Konrada. Poczucie potęgi twórczej, zarzut obojętności wobec Boga, groźba bluźnierstwa pod wpływem szatanów.
Ks. Piotr ratuje duszę mdlejącego Konrada. W nagrodę za pokorę otrzymuje profetyczną wizję Polski jako Chrystusa narodów.
Obraz zdrady narodowej arystokracji i generałów, zderzony z heroizmem Cichowskiego oraz okrucieństwem Senatora Nowosilcowa wobec pani Rollison.
Znajomość motywacji, postaw i relacji kluczowych postaci jest niezbędna do argumentacji w wypracowaniu maturalnym oraz w pytaniach jawnych na maturze ustnej:
Uosobienie prometeizmu i indywidualizmu romantycznego. Kocha naród bezgranicznie, lecz z powodu pychy staje na granicy potępienia.
Przeciwieństwo pysznego Konrada. Poprzez ascezę, modlitwę i pokorę poznaje tajemnice Boskich planów wobec Polski.
Bezwzględny, cyniczny urzędnik carski, organizator terroru i śledztw przeciw wileńskiej młodzieży dla przypodobania się carowi.
Niewidoma wdowa błagająca o litość dla katowanego w śledztwie syna. Symbol matczynego bólu i niezłomności.
Wykorzystaj poniższe sformułowania jako gotowe tezy lub argumenty pomocnicze w tematach z odwołaniem do lektury obowiązkowej:
„Cierpienie narodu polskiego pod zaborami ma sens odkupieńczy na wzór męki Chrystusa i doprowadzi do wolności wszystkich ludów Europy.”
„Bunt Konrada w Wielkiej Improwizacji wynika z miłości do narodu, lecz jego pycha i odrzucenie pokory uniemożliwiają mu zbawienie ojczyzny.”
„Mickiewicz w Salonie Warszawskim dokonuje ostrej polaryzacji: kosmopolityczna elita gardzi polskością, podczas gdy prawdziwa siła narodu tkwi w młodym pokoleniu.”
Poprawne posługiwanie się pojęciami historycznoliterackimi podnosi ocenę w kryterium kompetencji literackich CKE:
Koncepcja przypisująca narodowi polskiemu rolę Chrystusa narodów — cierpienie rozbiorów ma odkupić wolność całej Europy.
Bunt wybitnej jednostki przeciw bóstwu i wyrokom losu w imię bezgranicznej miłości do cierpiącego narodu.
Natchniony poeta-prorok obdarzony darem przewidywania przyszłości i przewodzenia duchowego narodowi.
Poetycko-publicystyczna część epicka dołączona do dramatu, demaskująca militaryzm i despotyzm carskiej Rosji.
Zgodnie z Informatorem CKE błąd kardynalny skutkuje zerowaniem całej pracy (0 punktów za wypracowanie). Zwróć szczególną uwagę na poniższe pułapki:
Dzieło powstało w Dreźnie wiosną 1832 roku, tuż po upadku powstania listopadowego (1830–1831). Mickiewicz, który nie wziął bezpośredniego udziału w walkach, stworzył dramat z poczucia moralnego długu wobec powstańców i uwięzionych przyjaciół z Towarzystwa Filomatów.
„Nazywam się Milijon — bo za milijony kocham i cierpię katusze.”
Zastosowanie na maturze: Wielka Improwizacja: Konrad utożsamia swoją duszę z całym cierpiącym narodem polskim.
„Nasz naród jak lawa, z wierzchu zimna i twarda, sucha i plugawa, lecz wewnętrznego ognia sto lat nie wyziębi.”
Zastosowanie na maturze: Wysocki w Salonie Warszawskim diagnozuje kondycję moralną Polaków.
„A imię jego czterdzieści i cztery.”
Zastosowanie na maturze: Widzenie ks. Piotra: tajemnicza zapowiedź przyszłego wskrzesiciela ojczyzny.
Odpowiedzi polonistów na najważniejsze wątpliwości uczniów i maturzystów