Bernard Rieux
Lekarz, narrator kronikiUosobienie 'laickiego świętego' — ateista walczący ze złem z poczucia elementarnej uczciwości zawodowej i ludzkiej empatii.
Dżuma Alberta Camusa z 1947 r. to powieść-parabola o epidemii w odciętym od świata Oranie, stanowiąca alegorię zła, totalitaryzmu i absurdu istnienia, w obliczu których jedyną godną postawą człowieka jest laicka solidarność, uczciwość i codzienna, heroiczna walka o drugiego człowieka.
W algierskim mieście Oran wiosną pojawiają się tysiące martwych szczurów, zwiastując wybuch epidemii dżumy. Władze miejskie początkowo bagatelizują zagrożenie, lecz lawinowy wzrost zgonów zmusza je do ogłoszenia kwarantanny i zamknięcia bram miasta. Mieszkańcy zostają odcięci od bliskich i uwięzieni w poczuciu wyobcowania i strachu. Główny bohater, lekarz Bernard Rieux, od pierwszych dni podejmuje nierówną walkę z zarazą. Dołącza do niego Jean Tarrou, który organizuje ochotnicze formacje sanitarne, dziennikarz Raymond Rambert (początkowo próbujący uciec do ukochanej w Paryżu, lecz ostatecznie zostający, by pomagać chorym) oraz skromny urzędnik Joseph Grand. W powieści dochodzi do starcia postaw filozoficznych: jezuita ojciec Paneloux początkowo głosi, że dżuma jest słuszną karą Boską za grzechy Oranu, lecz po wstrząsającej agonii małego synka sędziego Othona zmienia stanowisko i sam umiera, pomagając zarażonym. Z kolei przestępca Cottard czerpie z epidemii zyski ze szmuglu, popadając w obłęd po otwarciu bram. Epidemia w końcu wygasa, lecz doktor Rieux wie, że bakcyl dżumy nigdy nie umiera na zawsze.
Śmierć szczurów w piwnicach Oranu; pierwsze zgony ludzi; zarządzenie kwarantanny i izolacja miasta.
Tarrou powołuje oddziały sanitarne; Rieux pracuje do wycieńczenia; Rambert rezygnuje z ucieczki.
Śmierć małego Othona burzy wiarę ojca Paneloux w karzącego Boga; narodziny cichego heroizmu bez religijnego patosu.
Tarrou umiera na dżumę w przededniu otwarcia bram; Rieux otrzymuje też wieść o śmierci żony w sanatorium.
Radosny tłum świętuje koniec kwarantanny; Rieux pisze kronikę, by przypomnieć, że dżuma może kiedyś powrócić.
Znajomość motywacji, postaw i relacji kluczowych postaci jest niezbędna do argumentacji w wypracowaniu maturalnym oraz w pytaniach jawnych na maturze ustnej:
Uosobienie 'laickiego świętego' — ateista walczący ze złem z poczucia elementarnej uczciwości zawodowej i ludzkiej empatii.
Syn prokuratora generalnego, który po ujrzeniu wyroku śmierci odrzucił przemoc państwa; poszukiwacz wewnętrznego spokoju bez Boga.
Początkowo uważa się za obcego i przedkłada prywatne szczęście z ukochaną nad los Oranu; ostatecznie dojrzewa do solidarności.
Przechodzi ewolucję od surowego dogmatyka widzącego w chorobie karę za grzechy do człowieka współcierpiącego z niewinnymi.
Cichy bohater dnia codziennego, pracowity i skromny, obsesyjnie cyzelujący pierwsze zdanie swojej przyszłej powieści.
Jako jedyny cieszy się z epidemii, gdyż wstrzymuje ona jego aresztowanie; po otwarciu bram wpada w szał i strzela do ludzi.
Wykorzystaj poniższe sformułowania jako gotowe tezy lub argumenty pomocnicze w tematach z odwołaniem do lektury obowiązkowej:
„Dżuma to alegoria faszyzmu, okupacji hitlerowskiej oraz wszelkiego totalitaryzmu zagrażającego wolności człowieka.”
„Prawdziwe bohaterstwo nie wymaga wzniosłych haseł — polega na rzetelnym i uczciwym wypełnianiu swoich obowiązków wobec cierpiących.”
„Wobec obojętnego na cierpienie wszechświata człowiek może odnaleźć sens jedynie we wspólnocie i wzajemnej solidarności.”
Zgodnie z Informatorem CKE błąd kardynalny skutkuje zerowaniem całej pracy (0 punktów za wypracowanie). Zwróć szczególną uwagę na poniższe pułapki:
Powieść wydana tuż po II wojnie światowej (1947). Camus, aktywny uczestnik francuskiego ruchu oporu (Resistance), zawarł w niej bezpośrednie doświadczenie walki z okupacją hitlerowską.
„Bakcyl dżumy nigdy nie umiera i nie znika... Może nadejść dzień, kiedy dżuma obudzi swe szczury i pośle je na śmierć do jakiegoś szczęśliwego miasta.”
Zastosowanie na maturze: Ostatnie zdanie powieści — ponadczasowa przestroga doktora Rieux przed powrotem totalitaryzmu.
„W ludziach więcej rzeczy zasługuje na podziw niż na pogardę.”
Zastosowanie na maturze: Główna konkluzja etyczna doktora Bernarda Rieux po doświadczeniu kwarantanny.
„Uczciwość to jedyny sposób walki z dżumą. — Co to znaczy uczciwość? — Nie wiem, czym jest w ogóle. Ale w moim przypadku wiem, że polega po prostu na wykonywaniu mojego zawodu.”
Zastosowanie na maturze: Rozmowa Rieux z Rambertem o motywacji do walki z zarazą.
Odpowiedzi polonistów na najważniejsze wątpliwości uczniów i maturzystów